Ang buong akala ko.... malakas ako... may angking tapang na tinatago... ngeks! wala pala.... Akala ko kasi makakaya ko ulit ito. Kasi nga naman I was able to stay here in Taiwan for about 8 months without any hint of homesickness tapos biglang... out of nowhere eh nandito na sya... ramdam na ramdam talaga...
Hay noh! Its been quite a while since I've been back pero eto pa din ako hindi magkanda-ugaga sa kaiisip na sana I was still back home... na sana I didn't have to go back and work here in Taiwan... that my family will be together again... yun nga nung nag-usap kami ni kats... napag-usapan namin na it's really hard to leave your family behind... it's so hard to be away from your love ones... parang out of sync ka na kasi hindi mo sila nakakasama... di mo na alam masyado kung ano ang nangyayari sa buhay nila...yung mga little things that we always take for granted like watching tv with your family eh talagang nakaka-miss...
that's when it hit me.... in denial pala ako sa pagiging homesick.... akala ko kasi mga artista lang ang mahilig mag-deny... kaya ngayon... shucks!!! feeling actress-actress-an ako with the matching pa-cry-cry pa... talagang emote to the max .... kung hindi lang nga ako nahihiya sa sarili ko eh humagulgol na ako dito sa lungkot.... tsaka isa pa...isip isip ko pag iyak ako ng iyak eh di i won't be living up to my name... so ibig sabihin nun i have to change my name na to Hu Gin... sounds Korean noh... pero it's really short for uhugin =)
No comments:
Post a Comment